Time in Range (TIR) is een aanvulling op geglyceerd hemoglobine (HbA1c) – de gevestigde ‘gouden standaard’ voor het beoordelen van glucoseregulatie.¹

Net als HbA1c is TIR geassocieerd met diabetesgerelateerde microvasculaire en macrovasculaire complicaties.⁶–¹⁰ Echter, HbA1c, dat de gemiddelde bloedglucose over de afgelopen twee tot drie maanden weerspiegelt, laat dagelijkse schommelingen en de variabele frequentie van hypo‑ en hyperglykemieën niet zien.¹

In de praktijk kunnen patiënten met dezelfde HbA1c‑waarde (7,6–7,7%) zeer uiteenlopende glucosevariabiliteit hebben.¹¹

Ter illustratie. Geen echte patiënt gegevens.

CGM‑afgeleide gegevens omvatten kwantitatieve maten zoals Time in Range, Time Above Range (tijd boven bereik) en Time Below Range (tijd onder bereik). In combinatie met HbA1c helpen deze zorgprofessionals om de glucoseregulatie van een patiënt snel te beoordelen en beter onderbouwde behandelbeslissingen te nemen ter verbetering van het diabetesmanagement. CGM stelt mensen met diabetes in staat om een volledig inzicht te krijgen in hun glucosewaarden en biedt informatie over patronen van hypo‑ en hyperglykemie gedurende de dag en nacht.¹

The international consensus sets clear targets for Time in Ranges.¹

• Het aanbevolen glykemische bereik voor de meeste mensen met diabetes (niet‑zwangere volwassenen) is 3,9 tot 10 mmol/L.
  De doelstelling van 70% is gekozen omdat deze sterk correleert met een HbA1c‑streefwaarde van 7,0%.¹
• De meeste mensen met T1D en T2D^# zouden ten minste 70% (ongeveer 17 uur) van de dag binnen dit glykemische bereik moeten doorbrengen.
• De meeste mensen met diabetes^# wordt geadviseerd om minder dan 4% van de dag onder het streefbereik door te brengen. TBR (Time Below Range) is het percentage tijd onder 3,9 mmol/L.¹ Minder dan 1% van de tijd zou besteed moeten worden in het ‘zeer lage’ TBR‑bereik van <3,0 mmol/L.¹
• De meeste mensen met diabetes^# wordt geadviseerd om minder dan 25% van de dag boven het streefbereik door te brengen. TAR (Time Above Range) is het percentage tijd boven 10,0 mmol/L.¹ Minder dan 5% van de tijd zou besteed moeten worden in het ‘zeer hoge’ TAR‑bereik van >13,9 mmol/L.¹

De aanbevelingen van het International Consensus Report werden onderschreven door de volgende organisaties: de American Diabetes Association, de American Association of Clinical Endocrinologists, de American Association of Diabetes Educators, de European Association for the Study of Diabetes, de Foundation of European Nurses in Diabetes, de International Society for Pediatric and Adolescent Diabetes, JDRF en de Pediatric Endocrine Society.

§ omvat het percentage waarden >13,9 mmol/L/dL

§§omvat het percentage waarden <3,0 mmol/L

# Voor oudere en/of hoog-risicopatiënten met diabetes wordt de TIR‑doelstelling verlaagd naar >50% en de TBR verlaagd naar <1% bij <3,9 mmol/L.¹

Studies hebben aangetoond dat Time in Range (TIR) correleert met diabetesgerelateerde microvasculaire complicaties, zoals diabetische retinopathie, micro-albuminurie en neuropathie.⁶,⁹,¹⁰

Bij mensen met type 1‑diabetes neemt, voor elke 10% afname in TIR, de progressie van retinopathie met 64% toe en het optreden van micro‑albuminurie met 40%.¹² Daarnaast wijst een groeiende hoeveelheid bewijs erop dat een lagere TIR geassocieerd is met een verhoogd risico op macrovasculaire complicaties, zoals cardiovasculaire aandoeningen⁷,⁸ en een verhoogde totale mortaliteit bij mensen met type 2‑diabetes.⁸

Elke incrementele stijging van 5% in Time in Range (TIR) is geassocieerd met klinisch significante voordelen voor mensen met T1D of T2D.¹,¹³,¹⁴
Elke toename van 10% in TIR leidt tot een daling van de HbA1c van ongeveer 0,8%.¹³

De IMPACT‑studie was een gerandomiseerde gecontroleerde trial met 328 goed ingestelde patiënten met T1D (met een baseline‑HbA1c ≤7,5%). De studie toonde aan dat het FreeStyle Libre‑systeem op een veilige en succesvolle manier SMBG kan vervangen.¹⁵ Met het FreeStyle Libre‑systeem bereikten patiënten gemiddeld een significante toename van 1 uur per dag in Time in Range ten opzichte van SMBG (self‑monitoring of blood glucose).¹⁵

Een RCT studie met 328  goed ingestelde T1D patiënten (met een baseline HbA1c van ≤ 7,5 %) toonde aan dat FreeStyle Libre technologie veilig en succesvol SMBG kan vervangen

De FLASH‑UK‑trial toonde de superieure klinische voordelen aan van het FreeStyle Libre 2‑systeem (FSL 2) ten opzichte van SMBG voor mensen met T1D.¹⁶ De studie van Leelarathna et al. (2022) werd uitgevoerd als een parallel‑groep, multicenter, open‑label, gerandomiseerde gecontroleerde trial om de effectiviteit van FreeStyle Libre 2 te bepalen in vergelijking met zelfcontrole van bloedglucose (SMBG) via vingerprik. Personen van 16 jaar en ouder (n=185) met T1D en een HbA1c tussen 7,5% en 11,0% werden geïncludeerd.

In totaal werden 156 deelnemers willekeurig toegewezen aan de interventiegroep (FSL 2) of de gebruikelijke zorggroep (SMBG).
De primaire uitkomstmaat was de HbA1c‑waarde na 24 weken, die met 0,5% was verlaagd. Deze daling volgde op een snelle reductie na 12 weken, waarbij het gecorrigeerde verschil in HbA1c 0,3% bedroeg.¹⁶

Na 24 weken bereikten deelnemers die FreeStyle Libre 2 gebruikten gemiddeld 2,2 uur (130 minuten) extra Time in Range per dag ten opzichte van SMBG, vergeleken met baseline.¹⁶

Met een stijging van TIR lieten deelnemers die FreeStyle Libre 2 gebruikten een afname zien van 3% – overeenkomend met 43 minuten per dag – in tijd besteed in hypoglykemie ten opzichte van baseline na 24 weken, terwijl er in de SMBG‑groep geen significante verandering was. Evenzo lieten deelnemers die FreeStyle Libre 2 gebruikten na 24 weken een afname zien van 6% – overeenkomend met 1,4 uur (86 minuten) per dag – in tijd besteed in hyperglykemie vergeleken met baseline. Ook hier was er geen significante verandering in de SMBG‑groep.¹⁶

Een uitgebreide real‑world analyse bevestigt dat vaker gebruik van het FreeStyle Libre‑systeem de Time in Range met 43% verhoogt.¹⁷

Frequent gebruik van het FreeStyle Libre‑systeem leidde er ook toe dat patiënten 26% minder tijd doorbrachten in Time Below Range (<3,0 mmol/L).¹⁷

*Vergelijking van twee groepen met de laagste en de meeste scans (3,6 en 39,5 scans per dag).

Referenties

1. Battelino, T. Diabetes Care (2019): https://doi.org/10.2337/dci19-0028.
2. Diabetes Care (2024) 47 (Supplement_1): S111–S125 https://doi.org/10.2337/dc24-S006.
3. Danne, T. Diabetes Care (2017): https://doi.org/10.2337/dc17-1600. 
4. Runge, AS. Clin Diabetes (2018): https://doi.org/10.2337/cd17-0094.
5. Chehregosha, H. Diabetes Ther (2019): https://doi.org/10.1007/s13300-019-0619-1.
6. Ranjan, AG. Diabetes Care (2020): https://doi.org/10.2337/dc20-0909.
7. Lu, J. Diabetes Technol Ther (2020): https://doi.org/10.1089/dia.2019.0251.
8. Lu, J. Diabetes Care (2021): https://doi.org/10.2337/dc20-1862.
9. Mayeda, L. BMJ Open Diabetes Res Care (2020): https://doi.org/10.1136/bmjdrc-2019-000991.
10.Lu, J. Diabetes Care (2018): https://doi.org/10.2337/dc18-1131.
11. Dunn, TC. J Diabetes Sci Technol (2014): https://doi.org/10.1177/1932296814532200.
12. Beck, RW. Diabetes Care (2019): https://doi.org/10.2337/dc18-1444.
13. Vigersky, RA. Diabetes Technol Ther (2019): https://doi.org/10.1089/dia.2018.0310.
14. Beck, RW. J Diabetes Sci Technol (2019): https://doi.org/10.1177/1932296818822496.
15. Bolinder, J. Lancet (2016): https://doi.org/10.1016/S0140-6736(16)31535-5.
16. Leelarathna, L. N Engl J Med. (2022): DOI:10.1056/NEJMoa2205650.
17. Lang, J. Diabetes (2019): https://doi.org/10.2337/db19-972-P.
18. Wright, E. J Fam Pract (2015)