.svg){kind=logo}
Om het effect te beoordelen van de start met isCGM in vergelijking met BGM op de longitudinale veranderingen in HbA1c en op de frequentie van ziekenhuisopnames door ernstige hypoglykemie en andere diabetesgerelateerde complicaties.
REFLECT T2D studie
Het gebruik van isCGM en het effect op glykemische controle en ziekenhuisopnames bij type 2-diabetes1
Impact van de start van isCGM op glykemische uitkomsten en het risico op ziekenhuisopnames bij volwassenen met type 2‑diabetes die insuline gebruiken.
In deze retrospectieve real‑world cohortstudie onderzochten Nathanson en collega’s of het starten met intermitterend gescande continue glucosemonitoring (isCGM) geassocieerd is met een betere glykemische controle en een lager risico op ziekenhuisopnames vanwege diabetesgerelateerde complicaties bij volwassenen met type 2‑diabetes die insuline gebruiken, vergeleken met uitsluitend traditionele bloedglucosemeting (BGM).
Doel van de studie
Studieopzet en studiepopulatie
Dit was een grootschalige, retrospectieve, vergelijkende cohortstudie waarin gebruik werd gemaakt van gegevens uit het Zweedse Nationaal Diabetesregister, het Zweedse Register voor Voorgeschreven Medicatie en het Zweedse Nationale Patiëntenregister. In de studie werden 6.800 volwassenen met type 2-diabetes geïdentificeerd die gestart waren met isCGM.
De analyse richtte zich op twee belangrijke subgroepen die met insuline werden behandeld:
➤ T2D‑MDI-cohort: 2876 patiënten die meerdere dagelijkse insuline-injecties (MDI) gebruikten.
➤ T2D‑Basal-cohort: 2292 patiënten die basale insuline gebruikten.
Dit isCGM‑cohort werd vergeleken met een controlegroep van 78.386 volwassenen die conventionele bloedglucosemeting (BGM) gebruikten. Deze controlegroep omvatte 33.584 personen in de T2D‑MDI‑groep en 43.424 in de T2D‑Basal‑groep.
De longitudinale veranderingen in HbA1c werden geëvalueerd na 6, 12 en 24 maanden vanaf de isCGM‑indexdatum.
Belangrijkste inclusiecriteria†
- Volwassenen (≥18 jaar) met een diagnose type 2-diabetes.
- Behandeld met MDI of uitsluitend basale insuline.
- Eerste geregistreerde start (indexdatum) van isCGM vanaf 1 juni 2017.
Belangrijkste exclusiecriteria†
- Eerder gebruik van een CGM- of isCGM‑systeem.
Belangrijkste uitkomst
➤ De longitudinale veranderingen in HbA1c ten opzichte van baseline.
➤ Het aantal ziekenhuisopnames vanwege ernstige hypoglykemie, microvasculaire en macrovasculaire complicaties, en ziekenhuisopnames om welke reden dan ook.
Studieresultaten
Belangrijkste baseline patiëntkarakteristieken
➤ De studie omvatte 2.876 volwassenen in de T2D‑MDI‑groep en 2.292 in de T2D‑Basal‑groep die gestart waren met isCGM. Deze groepen werden vergeleken met respectievelijk 33.584 en 43.424 controle‑deelnemers die BGM gebruikten. Na propensity score‑weging waren de groepen goed in balans wat betreft baselinekenmerken, waaronder de diabetesduur en HbA1c.
Tabel 1. Baselinekenmerken van nieuwe isCGM‑gebruikers en BGM‑controlegroepen met type 2‑diabetes
Belangrijkste uitkomsten
Aanhoudende HbA1c‑daling
Het gebruik van isCGM leidde tot een significante en aanhoudende daling van de HbA1c over 24 maanden vergeleken met BGM, voor beide insulinebehandelde groepen.
➤ T2D-MDI Cohort: De isCGM‑groep behaalde een baseline‑gecorrigeerde HbA1c‑daling van –0.34% (–3,7 mmol/mol) na 6 maanden, een effect dat werd behouden na 24 maanden: –0.33% (–3,6 mmol/mol).
➤ T2D-Basal Cohort: De isCGM‑groep behaalde een baseline‑gecorrigeerde HbA1c‑daling van –0.32% (–3,5 mmol/mol) na 6 maanden, eveneens behouden na 24 maanden: –0.34% (–3,7 mmol/mol).
Voor patiënten met een baseline HbA1c van ≥7.5% (58 mmol/mol) waren de verbeteringen nog sterker
➤ T2D-MDI Cohort: De HbA1c daalde met 0,39% (4,3 mmol/mol) na 6 maanden en 0,38% (4,1 mmol/mol) na 24 maanden vergeleken met BGM‑gebruikers
➤ T2D-Basal Cohort: De HbA1c daalde met 0,42% (4,6 mmol/mol) na 6 maanden en 0,41% (4,5 mmol/mol) na 24 maanden vergeleken met BGM‑gebruikers. (Figuur 1)
Figuur 1. Baseline‑gecorrigeerde verschillen in verandering van HbA1c voor isCGM‑gebruikers versus BGM‑controldeelnemers.
Verminderde ziekenhuisopnames
T2D-MDI Cohort: Het gebruik van isCGM werd geassocieerd met:
➤ 49% lager risico op ziekenhuisopname vanwege ernstige hypoglykemie.
➤ 46% lager risico op ziekenhuisopname vanwege een beroerte.
➤ 25% lager risico op ziekenhuisopname vanwege een acuut myocardinfarct.
➤ 16% lager risico op ziekenhuisopname om welke reden dan ook.
(Tabel 3)
Tabel 2. Ziekenhuisopnames vanwege diabetescomplicaties bij isCGM‑gebruikers in het T2D‑MDI‑cohort versus BGM‑controldeelnemers.
Verminderde ziekenhuisopnames
T2D-Basal Cohort: het gebruik van isCGM werd geassocieerd met:
➤ 37% lager risico op ziekenhuisopname vanwege hartfalen
➤ 24% lager risico op ziekenhuisopname om welke reden dan ook.
(Tabel 4)
Tabel 3. Ziekenhuisopnames vanwege diabetescomplicaties bij isCGM‑gebruikers in het T2D‑Basal‑cohort versus BGM‑controldeelnemers.
Beperkingen van de studie
➤ Als retrospectieve cohortstudie kan niet worden uitgesloten dat andere niet‑gemeten factoren of gedragingen, zoals patiënteneducatie over het gebruik van het apparaat, de uitkomsten hebben beïnvloed.
➤ Er waren geen gegevens beschikbaar over de duur van insulinegebruik, wat van invloed kan zijn geweest op de waargenomen HbA1c‑daling.
Samenvatting
In deze grootschalige, real‑world studie van Nathanson et al. (2024) werd het gebruik van isCGM geassocieerd met significante klinische voordelen voor volwassenen met type 2‑diabetes die insulinetherapie gebruiken, vergeleken met traditionele BGM.
Het gebruik van isCGM leidde tot significante en aanhoudende HbA1c‑dalingen die ten minste 24 maanden persistent waren bij zowel patiënten op basale insuline als bij patiënten op een MDI‑insulineschema. Na 24 maanden bedroeg de daling voor het basale cohort –0,34% (–3,7 mmol/mol) en voor het MDI‑cohort –0,33% (–3,6 mmol/mol).
Patiënten met een hogere baseline‑HbA1c vertoonden nog grotere verbeteringen in de glykemische controle. Na 24 maanden bedroegen de dalingen –0,41% (–4,5 mmol/mol) voor het basale cohort en –0,38% (–4,1 mmol/mol) voor het MDI‑cohort.
Het gebruik van isCGM werd geassocieerd met een aanzienlijk lager risico op ziekenhuisopnames vanwege acute diabetesgerelateerde complicaties, zoals ernstige hypoglykemie, evenals chronische complicaties waaronder beroerte, hartfalen en acuut myocardinfarct.
Deze bevindingen onderstrepen het potentieel van isCGM om gezondheidsuitkomsten te optimaliseren en tonen de langetermijnwaarde aan van het beschikbaar stellen van deze technologie voor mensen met type 2‑diabetes die insulinetherapie gebruiken.
† Een volledige lijst van de inclusie/exclusiecriteria kan in de publicatie van Nathanson et al., 2024 gevonden worden.
Referenties
- Nathanson, D., Eeg-Olofsson, K., Spelman, T., Bülow, E., Kyhlstedt, M., Levrat-Guillen, F., & Bolinder, J. (2025). Intermittently scanned continuous glucose monitoring compared with blood glucose monitoring is associated with lower HbA1c and a reduced risk of hospitalisation for diabetes-related complications in adults with type 2 diabetes on insulin therapies. Diabetologia, 68(1), 41–51. https://doi.org/10.1007/s00125-024-06289-z
ADC-129329 v1.0
