Om de effectiviteit en veiligheid van de FreeStyle Libre 3-sensor te beoordelen in vergelijking met SMBG (zelfcontrole van de bloedglucose) bij mensen met diabetes type 2 die worden behandeld met basale insuline in combinatie met een SGLT2-remmer en/of een GLP-1-receptoragonist of duale GIP/GLP-1-receptoragonist (al dan niet aangevuld met andere glucoseverlagende medicatie).
Impact van het FreeStyle Libre 3-systeem bij volwassenen met diabetes type 2 (T2D) die behandeld worden met basale insuline en moderne diabetesmedicatie.¹
De FreeDM2-studie onderzoekt de impact van het FreeStyle Libre 3-systeem op glucoseregulatie en patiëntgedrag bij volwassenen met diabetes type 2 die worden behandeld met basale insulinetherapie in combinatie met een natrium-glucose-cotransporter-2-remmer (SGLT2-remmer), een glucagon-like peptide-1-receptoragonist (GLP-1 RA) of een duale glucoseafhankelijke insulinotrope polypeptide/glucagon-like peptide-1-receptoragonist (duale GIP/GLP-1 RA).
Doel van de studie
Studieopzet en studiepopulatie
FreeDM2 was een 32 weken durende, open-label, gerandomiseerde gecontroleerde studie (RCT) (2:1 FSL 3 versus SMBG), uitgevoerd in 24 centra in het Verenigd Koninkrijk bij volwassenen met diabetes type 2 die werden behandeld met basale insuline:
➤ Fase 1 (week 1-16) – Zelfmanagement:
Gericht op zelfzorg door de deelnemer en zelfstandige titratie van basale insuline, ondersteund door FSL 3 of SMBG.
➤ Fase 2 (week 17-32) – Ondersteuning door zorgverleners:
Gezamenlijke evaluatie met zorgprofessionals om behandelingen te optimaliseren, te starten of te intensiveren volgens de nationale richtlijnen.
Het HbA1c werd bepaald door een centraal laboratorium bij aanvang van de studie, na 16 weken (primair eindpunt) en na 32 weken.
Belangrijkste inclusiecriteria†
- Volwassenen (≥18 jaar) met type 2-diabetes (T2D) gedurende ≥1 jaar.
- Behandeling met uitsluitend basale insuline, aangevuld met een SGLT2-remmer en/of een GLP-1-receptoragonist of een duale GIP/GLP-1-receptoragonist.
- Een stabiel behandelingsregime gedurende ≥3 maanden vóór inclusie in de studie (zonder klinisch significante onderbreking* van de behandeling met GLP-1- of duale GIP/GLP-1-receptoragonisten, indien gebruikt).
- HbA1c ≥7,5% en ≤11,0 % (≥58 en ≤97 mmol/mol)
Belangrijkste Exclusiecriteria†
- Huidig of recent gebruik van enige vorm van continue glucosemonitoring (meer dan 10 dagen gebruik binnen de voorgaande 3 maanden).
- Gebruik van prandiale insuline, premix-insuline of een combinatie van basale insulinetherapie bij inclusie in de studie.
- Onvermogen om de glucosesverlagende therapie tijdens de studie te intensiveren.
- Zwangerschap of een geplande zwangerschap.
Primaire uitkomsten
➤ De primaire uitkomstmaat was het verschil tussen de interventiegroep met het FreeStyle Libre 3-systeem en de controlegroep die SMBG gebruikte, in de gemiddelde verandering van HbA1c ten opzichte van de uitgangswaarde na 16 weken, wat het einde van fase 1 van de studie markeerde.
Secundaire uitkomsten‡
➤ De belangrijkste secundaire uitkomstmaat was het verschil tussen de behandelingsgroepen in de gemiddelde verandering van het HbA1c ten opzichte van de uitgangswaarde na 32 weken, wat het einde van fase 2 van de studie markeerde.
➤ Het behalen van vooraf gedefinieerde HbA1c-doelwaarden (≤7,0%, ≤7,5%, en ≤8,0% respectievelijk 53 mmol/mol, 58 mmol/mol en 64 mmol/mol)
➤ Het percentage deelnemers dat een vooraf gespecificeerde verlaging van het het HbA1c ten opzichte van de uitgangswaarde bereikte.
➤ Continue glucosemonitoring (CGM)-metingen, waaronder:
- tijd binnen doelbereik
- tijd in strak doelbereik
- tijd boven doelbereik
- tijd onder doelbereik
- Gemiddelde glucose
- Glucose management indicator
- Maten voor glucosevariabiliteit
➤ Behandelpatronen, waaronder veranderingen in het gebruik van insuline en andere bloedglucoseverlagende medicatie.
➤ Lichamelijke activiteit, objectief gemeten met een versnellingsmeter.
➤ Door de patiënt gerapporteerde uitkomsten, waaronder:
- Tevredenheid over glucosemonitoring
- Voedingsgerelateerd gedrag
- Vertrouwen in het omgaan met hypoglykemieën
- Angst voor hypoglykemieën
- Tevredenheid over de slaap
➤ Veranderingen in lichaamsgewicht, body mass index (BMI) en bloeddruk..
➤ Veiligheidsuitkomsten, waaronder het optreden van bijwerkingen, ernstige hypoglykemieën en klinisch significante ketose.
Belangrijkste baseline patiëntkarakteristieken
➤ In de studie werden 303 volwassenen met diabetes type 2 gerandomiseerd toegewezen aan één van de twee behandelgroepen. Hiervan werden 198 deelnemers toegewezen aan de FSL3-groep en 105 deelnemers aan de SMBG-controlegroep.
De uitgangskenmerken waren over het algemeen vergelijkbaar tussen de FSL3- en SMBG-groepen (Tabel 1), met uitzondering van etniciteit. In de FSL3-groep was het aandeel deelnemers met een niet-witte etnische achtergrond hoger dan in de SMBG-groep.
Tabel 1: Patiëntkarakteristieken & diabetes gerelateerde complicaties bij aanvang
Studieresultaten
Primaire uitkomsten
➤ HbA1c daling: Na 16 weken liet de FSL3-groep een significant grotere daling van het HbA1c zien dan de SMBG-groep (gecorrigeerd verschil tussen de groepen: −0,6 procentpunt [95% BI: −0,8 tot −0,3]; p < 0,0001) (Figuur 1).
Belangrijkste secundaire uitkomsten
➤ HbA1c daling: Na 32 weken bleef de FSL3-groep een superieure glykemische werkzaamheid aantonen ten opzichte van de SMBG-groep, met een aanhoudend en statistisch significant effect op het HbA1c (gecorrigeerd gemiddeld verschil: −0,5 procentpunt [95% BI: −0,7 tot −0,2]; p < 0,0001) (Figuur 1).
Figuur 1: Verandering in HbA1c
Glykemische uitkomsten
Het gebruik van het FSL3-systeem leidde tot significante en duurzame verbeteringen in belangrijke glykemische uitkomstmaten in vergelijking met SMBG, zowel tijdens de initiële fase van zelfmanagement als tijdens de daaropvolgende fase met ondersteuning door zorgverleners. De belangrijkste bevindingen waren:
➤ Tijd binnen doelbereik (TIR): Het percentage van de tijd dat de glucosewaarden zich binnen het doelbereik bevonden (3,9-10,0 mmol/L) was significant hoger in de FSL3-groep dan in de controlegroep, zowel na 16 weken als na 32 weken. (Figuur 2)
Binnen de FSL3-groep trad deze verbetering snel op, al binnen de eerste één tot twee weken van zelfmanagement, en nam vervolgens verder toe gedurende de fase met ondersteuning door zorgverleners. (Figuur 3)
➤ Tijd boven doelbereik (TAR) en significante hyperglykemie: Deelnemers in de FSL3-groep lieten gedurende de gehele studie significante verminderingen zien in beide hyperglykemische bereiken, namelijk tijd boven doelbereik (TAR;>10,0 mmol/L) en significante hyperglykemie (>13,9 mmol/L), vergeleken met deelnemers die SMBG gebruikten. (Figuur 4)
Figuur 2: Significante verbeteringen in tijd binnen doelbereik
Figuur 3: FSL3 groep: Snelle verbeteringen in tijd binnen doelbereik
Figuur 4: Significante verbeteringen in tijd boven doelbereik
Medicatiewijzigingen
Starten met maaltijdinsuline (prandiale insuline) kwam significant vaker voor in de CGM-groep tijdens fase 2. Er werd echter geen significant verschil tussen de groepen waargenomen in de totale dagelijkse insulinedosis na 16 of 32 weken.
➤ Totale dagelijkse insulinedosis: Er werden geen significante verschillen tussen de groepen waargenomen in de totale dagelijkse insulinedosis (basale en prandiale insuline gecombineerd), zelfs niet tijdens de zelfmanagementfase na 16 weken en ook niet tijdens de door zorgverleners ondersteunde fase na 32 weken. (Figuur 5)
➤ Starten met maaltijdinsuline (prandiale insuline): Tijdens de door zorgverleners ondersteunde fase (week 17-32) leidde de beschikbaarheid van continue glucosemonitoringgegevens tot een significant hogere frequentie van het starten met maaltijdinsuline: 13% van de deelnemers in de FSL3-groep startte met prandiale insuline, tegenover 3% van de deelnemers in de controlegroep. Tijdens de eerdere zelfmanagementfase (week 1-16) werd slechts beperkt gestart met prandiale insuline: vijf deelnemers in de FSL3-groep begonnen met maaltijdinsuline, terwijl geen enkele deelnemer in de controlegroep hiermee startte. (Figuur 6)
Figuur 5: Geen significante veranderingen in de totale dagelijkse insulinedosis
Figuur 6: Wijzigingen in insulinetherapie en niet-insulinemedicatie
Leefstijlveranderingen en door patiënten gerapporteerde uitkomsten.
➤ De FSL3-groep liet een kleine maar significante toename zien in de totale dagelijkse lichamelijke activiteit en besteedde na 16 weken, gecorrigeerd voor baselineverschillen, gemiddeld 12,1 minuten per dag extra aan lichte fysieke activiteit vergeleken met de SMBG-groep. Na 32 weken werd echter geen significant verschil tussen de groepen meer waargenomen in het niveau van lichamelijke activiteit.
➤ Patiëntgerapporteerde uitkomsten, gemeten met de Glucose Monitoring Satisfaction Survey (GMSS), de UK Diabetes and Diet Questionnaire (UKDDQ) en de Hypoglycaemia Confidence Scale (HCS), verbeterden sterker in de FSL3-groep dan in de SMBG-groep. De verbeteringen in de GMSS en HCS waren gedurende de gehele studie significant en werden zowel na 16 weken als na 32 weken waargenomen. De verbetering in de UKDDQ was significant na 16 weken, maar dit verschil tussen de groepen bleef niet behouden na 32 weken. (Tabel 2)
Tabel 2: Leefstijlveranderingen en door patiënten gerapporteerde uitkomsten
Veiligheidsuitkomsten
➤ Gebruik van FSL3 liet een gunstig veiligheidsprofiel zien dat vergelijkbaar was met SMBG. Gedurende de onderzoeksperiode van 32 weken werden in de FSL3-groep geen ernstige hypoglykemische gebeurtenissen, geen hyperglykemische voorvallen en geen onverwachte hulpmiddelgerelateerde bijwerkingen gemeld. (Tabel 3)
Tabel 3: Bijwerkingen gedurende de 32 weken durende onderzoeksperiode, veiligheidspopulatie
Beperkingen van de studie
➤ De studie had noodgedwongen een open-labelopzet vanwege de interventie met het hulpmiddel, dit kan hebben geleid tot enige mate van bias.
➤ De studie werd beïnvloed door een wereldwijd tekort aan GLP-1-receptoragonisten, waardoor het voorschrijven van deze middelen in het Verenigd Koninkrijk werd beperkt en de inclusie van deelnemers langer duurde.
➤ Geen enkele factor kon op zichzelf de omvang van de HbA1c-verbetering verklaren, hoewel verschillende secundaire uitkomstmaten werden geëvalueerd om beter inzicht te krijgen in de factoren die hebben bijgedragen aan de verbetering van de glykemische regulatie.
➤ De gebruikte meetinstrumenten waren mogelijk niet gevoelig genoeg om subtiele veranderingen in leefstijl te detecteren, zoals het tijdstip van maaltijden of portiegrootte.
➤ Aan het einde van de studie had slechts 20% van de deelnemers in de FSL3-groep een HbA1c-waarde onder 7% bereikt, waarbij geen afvlakking van de verbetering werd waargenomen. Dit wijst erop dat er nog steeds een onvervulde behandel behoefte bestaat en ruimte is voor verdere optimalisatie van de diabeteszorg. Daarom is aanvullend onderzoek nodig om het langetermijneffect van FSL3 op de glykemische regulatie in deze populatie beter te begrijpen.
Samenvatting
Het gebruik van het FreeStyle Libre 3-systeem door mensen met type 2-diabetes die behandeld werden met basale insulinetherapie leidde tot een klinisch en statistisch significante verbetering van de HbA1c-waarde vergeleken met de SMBG-controlegroep, zowel na 16 weken als na 32 weken.
Verbeteringen werden waargenomen tijdens de zelfmanagementfase en bleven behouden na ondersteuning door de zorgverlener.
Er werden ook significante verbeteringen waargenomen in sensor-gemeten glykemische uitkomsten en patiëntgerapporteerde uitkomsten.
Verbeteringen werden bereikt zonder toename van hypoglykemieën.
† Een volledige lijst van inclusiecriteria, exclusiecriteria en primaire en secundaire uitkomsten is te vinden in de publicatie van Wilmot et al. 2026
* Klinisch significante onderbreking gedefinieerd als >2 weken zonder beschikbaarheid of gebruik van GLP-1-therapie. GLP: glucagon-like peptide; GIP: glucoseafhankelijk insulinotroop polypeptide (gastric inhibitory polypeptide).
‡ Aanvullende gegevens over secundaire uitkomstmaten zijn opgenomen in de online supplementaire bijlage van de studie. Wanneer in de tekst wordt verwezen naar gegevens uit de bijlage, wordt de lezer aangeraden de aanvullende materialen te raadplegen die bij het gepubliceerde artikel beschikbaar zijn gesteld.
Referenties
1. Wilmot EG, Moore P, Sathyapalan T, et al. Continuous glucose monitoring versus self-monitoring of blood glucose in individuals with type 2 diabetes: a randomised, multicentre, open-label, superiority trial. Lancet Diabetes Endocrinol. Published online April 23, 2026. doi:10.1016/S2213-8587(26)00076-8.
ADC-26102426 v1.0